تبليغاتX
قایقی خواهم ساخت -
تقديم به عزيز دلم باران جون

بهانه آفرينش

خدا عشق را بهانه کرده بود . . .

        و آدم را آفرید،

                        و بعد حوا را ،

                                           و شاید هر دو را با هم !

                            کسی به خاطرش نمی آید !

   خدا عشق را بهانه کرده بود  . . .

                و آدم عاشق شد ،

                              و بعد حوا ،

                                             و شاید هر دو با هم !

                                   کسی به خاطرش نمی آید !

         خدا عشق را بهانه کرده بود . . .

                           و شش روز گذشت  . . .

                                        روز را آفرید ،

                                                    و بعد شب را ،

                                      و شاید هر دو را با هم !

                           کسی به خاطرش نمی آید !

            خدا عشق را بهانه کرده بود . . .

                             باران را آفرید ،

                                           و فقط باران را آفرید ،

                                و شاید اشک را هم !

                کسی به خاطرش نمی آید!

                      و «عشق» را . . .

                                 خدا بهانه کرده بود !!

                   چه حیف . . .

                         کسی به خاطرش نمی آید !!

+ نوشته شده در  دوشنبه 1386/09/19ساعت 18:7  توسط صبا |