بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدن خیره خیره به دنبال تو گشتم

افلاطون می گه:اگه با دلت چیزی یا کسی رو دوست داری زیاد جدی نگيرش، چون ارزشی نداره، چون کار دل دوست داشته، مثل کار چشم که ديدنه، اما اگه يه روز با عقلت کسی رو دوست داشتی، اگه عقلت عاشق شد، بدون که داری چيزی رو تجربه می کنی که اسمش عشق واقعیه

اي کاش منم مثل آسمان بودم وهر وقت که دلتنگ مي شدم

بغض خود رامي شکستم وقطرات اشکم را نثار زمينيان ميکردم ،

راحت وبي دردسر

وآن وقت بود که تمام مردم درد دلم را مي دانستند

نگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم،دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟

لحظه خداحافظي، لحظه وداع از عزيزان ،ولي سخت ترازآن

لحظه آشنايي است چرا كه آشنايي مقدمه جدايي است وبا هم

بودن شانه اي سخت براي ايام جدايي

يا رب كاش آشنایها نبود

يا به دنبالش جدایها نبود